Op zaterdag 11 april opent de Bewaerschole de nieuwe tentoonstelling van Femke Gerestein: Alles Verschuift Hier Op De Kop. In deze video-installatie onderzoekt het lichaam de relatie tot de omgeving: hoe het landschap wordt beleefd, ervaren en opnieuw eigen gemaakt wordt. In dit interview vertelt Femke er meer over.

Een constante zoektocht
Femke Gerestein studeerde in 2004 af aan de kunstacademie Sint Joost in Breda. Ze is beeldend kunstenaar en maakt tekeningen, aquarellen en films waarin de relatie tussen lichaam en omgeving centraal staat. “Mijn werk is een manier om te communiceren met anderen,” vertelt Femke.

Het lichaam speelt een vaste rol in haar werk. “Er gaat altijd een performance aan vooraf, daarvoor zet ik altijd mijn eigen lichaam in. Ik ervaar, ik ervaar de ervaring, maar bekijk mezelf achteraf ook van buitenaf. Het is een constante zoektocht: hoe verhoud ik me tot de wereld, en waar voel ik me thuis? Ik moet het telkens opnieuw claimen en uitvinden,” zegt ze. “Mijn werk beweegt tussen aanwezigheid en verdwijnen, vervreemding en thuiszijn: hoe je omgaat met je omgeving en jezelf daarin.”

Een derde hoofdstuk
Het werk in de Bewaerschole vormt een derde hoofdstuk in een reeks projecten die Femke de afgelopen jaren heeft ontwikkeld. In 2023 werkte ze op Walcheren. Door over het land te rollen en deze beweging het jaar rond te herhalen, deed ze een verwoede poging het haar eigen te maken. Daarna volgde een halfjaar in Noord-Beveland, waar ze de verschillen tussen regio’s ontdekte. “Toen ik gevraagd werd door de Bewaerschole, op Schouwen-Duiveland, viel alles op zijn plek,” zegt ze.

Nomadische locatie
Voor de tentoonstelling in de Bewaerschole verbleef Gerestein twee wintermaanden bij AIR Ellemeet, in januari en februari 2026. Vooraf besloot ze dat ze zich wilde richten op één locatie bij de zee. “Op 1 januari ging ik naar het Verklikkerstrand in Burgh-Haamstede. Het was een euforisch moment. Het was toen springtij, het water stond tot aan de duinen. Een paar dagen later bood hetzelfde strand een totaal ander beeld: weids, meters zand, leeg en uitgestrekt. Ik wist meteen: dit is de plek waar ik mijn werk wil maken.”

Alles Verschuift Hier Op De Kop
“In die twee maanden verschoof het strand op de Kop van Schouwen voortdurend,” vertelt Femke. “Naast de zee, het zand, de wolken, het weer en het licht, ook de camera en ikzelf.” In haar logboek noteerde ze op 23 februari: Ik moet het elke keer weer eigen maken, terugclaimen. Het strand is een metafoor. Telkens anders. Steeds opnieuw positioneren. Alles Verschuift Hier Op De Kop. “Dat was het moment waarop de titel van de tentoonstelling duidelijk werd.”

Een uitnodiging tot ervaren
“Ik hoop dat bezoekers het werk op een fysieke manier ervaren,” vertelt ze. “Dat ze de ruimte doorlopen, zich laten raken door beweging, licht, geluid en perspectief. Wat betekent het om je te verhouden tot een omgeving die constant verandert?”

Ze benadrukt dat ze niet alles wil uitleggen: “De tentoonstelling nodigt uit tot persoonlijke ontdekking. Iedereen beleeft het anders en dat is precies wat ik hoop te kunnen delen. Ik hoop dat het verwondert, dat het ruimte biedt om stil te staan bij hoe je aanwezig bent in de wereld.”