Tentoonstelling Zandhonger
Interview met Eva Spierenburg
Op 13 juni opent de Bewearschole de nieuwe tentoonstelling van Eva Spierenburg: Zandhonger. Een tentoonstelling waarin het landschap wordt benaderd als een levend lichaam. De duin krijgt een huid, de aarde een hartslag en tijd wordt tastbaar. We spraken Eva tijdens haar residentieperiode bij AIR Ellemeet, waar het werk tot stand kwam.
Landschap als levend lichaam
Eva studeerde af als schilder en ontwikkelde zich in de jaren daarna tot een multidisciplinair kunstenaar. Haar werk omvat tekeningen, schilderingen, sculpturen en nu voor het eerst ook geluid. Waar haar werk eerder vertrok vanuit haar eigen lichaam, verschoof dat perspectief de afgelopen jaren naar het landschap. Tijdens een residentieperiode in IJsland ontstond een kantelpunt. “Ik ging daarheen met het idee om de relatie tussen lichaam en landschap te onderzoeken,” vertelt ze. “Maar al snel begon ik het landschap zelf als een levend lichaam te zien.” In de geologische lagen van bergen en de beweging van water herkende ze iets lichamelijks: een huid, een bloedsomloop, een ritme van verandering. Sindsdien staat het landschap als levend lichaam centraal in haar werk.
Een intuïtief proces
Spierenburgs werk ontstaat vanuit een intuïtieve werkwijze. Tekeningen vormen vrijwel altijd het beginpunt. “Als ik op een plek ben geweest, ga ik meteen tekenen. Dat is voor mij de meest directe manier om te vertalen wat ik voel en wat belangrijk is.” Vanuit deze eerste schetsen ontwikkelen de werken zich verder, soms tot sculpturen, soms tot grote textielwerken of schilderingen. Wat haar drijft is vaak een eerste, lichamelijke herkenning in het landschap.
Het werk in Zandhonger
Voor Zandhonger werkte Spierenburg op verschillende plekken rond het strand van Burgh-Haamstede. Het kustlandschap vormt het uitgangspunt voor een installatie waarin zij het landschap vanuit meerdere perspectieven benadert. Met lokaal verzamelde zand- en kleisoorten maakt ze muurschilderingen die de geologische lagen zichtbaar maken. Daarnaast werkt ze met ‘duinhuiden’: fragiele afdrukken van zandoppervlakken. Samen met stemkunstenaar Janneke van der Putten ontwikkelde ze een geluidswerk waarin het landschap hoorbaar wordt als levend geheel. Zo ontvouwt de tentoonstelling zich als een samenspel van beeld, materiaal en geluid.
Zorgdragen voor de aarde
De titel Zandhonger verwijst naar een specifiek fenomeen in Zeeland. Door menselijke ingrepen, zoals de Oosterscheldekering, raken natuurlijke processen uit balans: er spoelt minder zand aan, terwijl er wel zand verdwijnt. “Wat ik er zo mooi aan vind, is dat het klinkt alsof de aarde een behoefte heeft, alsof het landschap honger heeft.”
De tentoonstelling vraagt om ervaren te worden. Bezoekers worden uitgenodigd om te kijken, te luisteren en zich te verhouden tot de ruimte. “Ik wil mensen bewust maken van de aarde onder hun voeten,” zegt Spierenburg. Door het landschap als lichaam te benaderen, verschuift ook die relatie. Het wordt iets waar je onderdeel van bent en waar zorg voor nodig is. “Niet iets wat je moet uitputten, maar waar je ook aan teruggeeft.” Met Zandhonger nodigt Eva bezoekers uit tot een andere manier van kijken: aandachtiger, lichamelijker en met een groter besef van de wereld onder onze voeten.
Lees hier het artikel van Renée Korbee,
